Dilsiz Ay

Özlem tam olarak neydi, hâlâ bilmiyorum. Belki uzun zaman önce bir uzvunu kaybeden, top oynayan çocuklara tekerlekli sandalyesinden bakan çaresiz bir evlat ile babaydı. Belki de gökyüzünde özgürce süzülürken yerdeki kırıntıya yetişemeyen bir kuştu. Ya da tam her şey yoluna girecekken bir anda yıkılan sessiz hayallerimizdi. Özlem belki de çıkmaz bir sokaktı. Sokağın arkasında çok güzel bir bahçe; bahçede kuşların cıvıltısı, kelebeklerin renkli kanatları, tatlı esen meltem, ağaçların muhteşem yeşilliği, mis kokan çiçekler… Arada da kocaman bir duvar. Özlem, duvara dokunup bahçeyi hissetmek miydi? Belki de kalbimizin en derininde hissetmeye cesaret edemediğimiz sızıydı. Özlem belki de yaşanabilecek en güzel şeylerin bize dokunmadan çekip gitmesiydi.