Gökçen: Türkçeye Adanmış Yol

Bazı kapılar yalnızca bir yere açılmaz; insanı geçmişine, unutulmuş hatıralara ve kendi içindeki sessizliğe götürür. Gökçen’in yolu, yıllar önce karşılaştığı Saffet-i Ziya’nın izleriyle yeniden kesiştiğinde sıradan bir yolculuk olmaktan çıkar. Kırmızı bir kapının ardında başlayan hikâye; sisli sokaklardan eski kahvehanelere, Maraş’ın taş   duvarlarından bozkırın sessizliğine uzanırken geçmişle bugün arasında  görünmez bir bağ kurar. Bir insanın ardından kalan sözler, zaman geçtikçe başka anlamlara dönüşür. Bir şehir hafızaya, bir kitap emanete, bir dil ise insanın vatanına dönüşebilir. Gökçen, kaybolduğunu sandığı şeylerin peşinden giderken aslında kendisine bırakılan bir mirası keşfeder: Kelimelerin, edebiyatın ve hatıraların taşıdığı sessiz bir emanet... Çünkü bazı hikâyeler bir kavuşmayla değil, bir sözün başka bir yürekte yaşamaya devam etmesiyle tamamlanır.