Hastalıklı Kırmızı

Ben mi? Ben o saatten sonra asla ağlamıyorum. Tüm mimiklerim kaynar suyla haşlandı gitti banyonun giderine. İnancım da dahil tüm iyi duygularım annemin şiddetiyle kalbimden çıktı, buhar oldu. 8 yaşından sonra ne güldüğümü gören oldu ne de bir duygu belirtisi gösterdiğimi gören. Kimsenin de umurunda olmadı. Çocuk Timya ölmüş diye kimse cenaze kurmadı. Ağıtlar yakmadı, dövünmedi. Bu kitap; güller, çiçekler, peluş ayılar, romantik yemekler kitabı değil. Bu kitap zihninizde kadife bir yumuşaklık bırakmayacak. Hayaller kurdurmayacak. Bu kitap size masal vadetmiyor. Dibine kadar bir bataklık vadediyor, çırpındıkça batacağınız. Sevgi dolu öpücükler, okşayışlar hiç yok burada anlatılan. Hemen hemen her sayfası tokat gibi çarpacak size, sarsacak, canınızı yakacak. Duymamak için ellerinizle kapattığınız kulaklarınızı Timya’nın ve çocuk olamadan büyümek zorunda olan kadınların çığlıkları dolduracak. Engelleyemeyeceksiniz, susturamayacaksınız! Çünkü bunlar gerçek. Gerçekleri halının altına süpüremezsiniz. Gözlerinizi, kulaklarınızı kapattığınızda yok olmayacaklar. Vicdan azabı gibi her daim hücrelerinizde, biliyorsunuz! Korkaksanız ve hayatın güzel olduğunu düşünüyorsanız, bu kitabı usulca aldığınız yere bırakıp, masalınızın prensi ya da prensesi olmaya devam edebilirsiniz. Lakin unutmayın her masalın cadısı, kötü kalpli kraliçesi mutlaka vardır. Zehirli elmayla zehirlenip sonsuz uykuya yattığınızda sizi öperek uyandıracak bir prens bulamayabilirsiniz, ya da size acıdığı için öldürmeden bırakmaz her avcı. Yine de siz bilirsiniz tabii. Timya’nın hikayesini okumak cesaret ister. Cesaretiniz var mı sayfaları çevirmeye? Cesareti olanlar buyursun!