Vazgeç(ir)emedim

Uzaklardan gelen bir sesin adıydı, Gelincik. Yarım kalacak yarınlarda. Kalbine, “gelincik” adıyla seslenişlerim, yarınım belli değil diyerek yankılanıp geri dönse de hüznün yüzüyle. Yarım kalmayı seçerek başladığım bir hikayenin adıydı, geçişlerin olduğu vazgeçmeyişlerim. Her vazgeçiş, farklı bir hayatın başlangıcı olacaktı. İçinde olamadığım, yaşayamadığım ama hikayemin adını aşk koyduğum bir vazgeçmeyişin içinde yaşadığım. Ansızın geçişlerin, zamansız kaybedişleri arasında anlamıştım, kendimden vazgeçtiğim onca an, ondan vazgeç(ir)emediğim kalbimi, kaybedişimi. Seni, yıllanmış sandıklara saklayacağım. Bir kitap arasına, bir sözün içine. Bir cümlenin, adın geçince sende hayat bulmuş halinde. Geçeceksin, buralardan. Geçtiğini göreceğim, vazgeçmeyerek. Kendimi aşka güldüremezdim. Ve, kalbimi aşktan vazgeç(ir)emedim. Koca bir yalnızlığın elinden tutup yol alışlarımda. Adı, her ne kadar bir gelincik olup beni düşündürse de, düşlemekten vazgeçmeyeceğim kadarda, bir aşkın gerçek adıydı. Dudaktan kalbe inen hislerin vazgeç(ir)emediği vazgeçmeyişler…